ЗАПÈРЧВАМ СЕ, -аш се, несв.; запèрча се, -иш се, мин. св. -их се, св., непрех. Разг. Започвам да се перча. – Е, пък и ти! Какво си се заперчил! Кацнало другарчето за ден-два горе и важност голяма си дава! ВН, 1962, бр. 3289, 4. Когато пуснаха арестантите на двора за кратка утринна разходка, той високомерно се заперчи между тях – а това означаваше другите незабавно да му правят шпалир. Т. Харманджиев, КВ, 146.